غم شدیدی رو دلم سنگینی میکنه سفر خیلی سختی داشتم، خیلی دردسر توی این سفر داشتیم...همسرم بینهایت اذیت شد، تقرییا جز آب چیزی نخوردیم... اما.... از تموم شدنش خیلی غمگینم...دلتنگم....کلافه ام.... الان کرمانشاهیم..شهری که خاطرات بد زیادی ازش دارم..شاید بخشی از غم سنگینم بخاطر ورود به این شهر باشه.. مرا به سخت جانی خود این گمان نبود ولی گویا فیلم جان سخت یک و دو سه و چهارو از رو زندگی من ساختن

امروز شاگردم یهو وسط کلاس گفت: خانم ما شما رو خیلی دوست داریم. منم با کلی سرخ و سفید شدن ازش تشکر کردم و گفتم: ممنونم عزیزم منم همه‌ی شما رو دوست دارم. دوباره بی مقدمه گفت: فقط کاش اینهمه غمگین نبودین بیشتر جا خوردم و گفتم: اتفاقا من اصلا آدم غمگینی نیستم.چرا اینو میگی؟ گفت همینطوری... کلاس که تموم شد اومد جلو و گفت: خانم اگه خواستین با کسی حرف بزنین من هستم.خیالتون راحت. به کسی چیزی نمیگم نمیدونستم بخندم، گریه کنم، عصبانی بشم،...

یاران وعده الهی..سال‌هاست که فریاد می‌زنیم: «آقا بیا...»اما کمتر از خودمان پرسیده‌ایم اگر در روز جاری بیایی، ما کجای این میدان ایستاده‌ایم؟ما همان‌هایی بودیم که ادعای صف اول داشتیم...همان‌هایی که از غربت امام گفتیم، از انتظار گفتیم، از ظهور گفتیم؛اما آیا ضرورتِ یاری را فهمیدیم؟حقیقت این است که تا انسان ضرورت چیزی را درک نکند، برای آن قدمی برنمی‌دارد؛و اگر هم بردارد، با اولین سختی می‌ایستد.با اولین مانع خسته می‌شود.با اولین فشار، به دنبال راهی برای کنار کشیدن می‌گردد.با انجام کوچک‌ترین کار، منتظر

و ناگهان یه اتفاقی برام افتاد دیگه برام مهم نیست کسی به لبخندم نگاه میکنه یا نه وقت گریه پناه شونه هام میشه یا نه زیباییم، رقصیدنم، وسواسم روی چهره و هیکلم، ست کردن لباسام، سلیقه‌ام تو پخت کیک و پیتزا، تبحرم تو خوندن اشعار حافظ، صوت قرآنم، مهارتم تو ارتباط با دیگران و....برای کسی اهمیت داره یا نه... الان خودم به همه اینا اهمیت میدم و از همه اینا لذت میبرم گاهی هم برای این موجود خارق العاده غصه میخورم خیلی دوسش دارم خیلی همه‌ی اینا یهو اتفاق افتاد خدا رو

شخصی عزیزترینم تولدت مبارک پسر بزرگم ۱۷ روزه به شدت مریضه و تو بیمارستان بستریهتمام این مدت بخاطر شوکی که بهش وارد شده یک.کلمه حرف نزده...تمام این هفده روز لخظه لحظه اش به من و پدرش بدتر از مرگ گذشته. میریم پیشش و میایم. کارهایی که دوست داره براش انجام میدیم. کتاب میخونیم، درسای مدرسه شو باهاش کار میکنیم، روبیک، شطرنج، کتاب هوش، قرائت قرآن..... همه رو باهاش کار کردیم.اما دریغ از کلمه ای که از زبونش دربیاد و بشنویمپیشش میریم لبامون میخنده اما از ته قلبمون گریه میکنیمباباش خیل